معتبر نيست در بينه كه مستند شهادت خود را ذكر كنند بلى اگر شاهدين مستند شهادت خود را در حكم به نجاست ذكر نمودند ودانسته كه مستند ايشان صحيح نيست حكم به نجاست نمىشود ( مسألة 5 ) اگر شاهدين شهادت بر نجاست ندهند بلكه موجب آن را ذكر نمايند كفايت مىكند در حكم به نجاست واگر چه هر دو يا يكى از ايشان آن را موجب نجاست ندانند پس اگر بگويند اين جامه ملاقاة نموده با عرق مجنب به حرام يا ملاقاة كرده با آب غساله حكم مىشود به نجاست آن نزد كسى كه عرق جنب به حرام وآب غساله را نجس مىداند اگر چه خود شاهدين آن را پاك شمارند ( مسألة 6 ) اگر شاهدين شهادت به نجاست دهند ولكن مختلف باشد مستند ايشان كافى است در ثبوت نجاست واگر چه خصوصيت هر يك از آن دو مستند ثابت نگردد چنانچه يكى گويد كه اين جامه ملاقاة با بول نموده وان ديگر گويد ملاقاة خون كرده در اين صورت أصل نجاست ثابت مىشود لكن نه نجاست بولي ونه نجاست خونى بلكه همان نجاست كه قدر مشترك است ثابت مىشود واين در وقتي است كه هر يك نافى ديگر نباشند اما در صورتي كه هر يك نفى ديگر كنند چنانچه يكى گويد ملاقاة با بول نموده وان ديگري گويند نه چنين است بلكه با خون ملاقاة كرده در اين صورت حكم به نجاست مشكل است ( مسألة 7 ) شهادت اجمالي نيز در ثبوت نجاست كافى است مثل آنكه شاهدين گويند يكى از اين دو چيز نجس است پس واجب مىشود اجتناب نمودن از هر دو واما اگر يكى شهادت اجمالي دهد وان ديگر شهادت بر معين دهد چنانچه يكى گويد كه يكى از اين دو چيز نجس است وديگري گويد كه اين چيز معين نجس است در اين مسألة چند وجه است وجوب اجتناب از هر دو واجتناب از معين فقط وعدم وجوب أصلا ( مسألة 8 ) اگر يكى از دو شاهد گويد كه اين چيز فعلا نجس است وديگري گويد كه من مىدانم كه پيش از اين نجس بوده وفعلا حال آن را نمىدانم پس ظاهر وجوب اجتناب است وهم چنين است هر گاه هر دو شهادت دهند به نجاست سابقه به جهت جريان استصحاب ( مسألة 9 ) اگر يكى از دو شاهد گويد كه فلان چيز نجس است وديگري گويد كه پيش از اين نجس بود والان طاهر است پس ظاهر عدم كفايت وعدم حكم به نجاست است ( مسألة 10 ) هر گاه زن يا خدمتكار يا كنيز خبر دهند به نجاست چيزى كه دريد ايشان است از رخت مرد يا ظروف خانه كفايت مىكند در حكم به نجاست وهم چنين اگر خبر دهد مربيه طفل يا ديوانه به نجاست ايشان يا نجاست رخت ايشان